หากชีวิตคือเรือที่ลอยอยู่ท่ามกลางเวิ้งน้ำอันกว้างใหญ่ไม่รู้จบ

การไม่มีอะไรมายึดเหนี่ยว ปล่อยให้เรือนั้นล่องลอยไปตามยถากรรมเอง

มันช่างดู น่าสงสารเหลือเกิน

ชีวิตที่มีแต่คลื่นพัดถาโถมเข้ามา

ถ้ามีสิ่งยึดเหนี่ยวไว้...

ชีวิตคงไม่หลงทาง และคงเดินทางฝ่าอุปสรรคต่างๆลงได้

ดวงดาว...แม้จะจับต้องไม่ได้ แต่ก็คงมีความสุข หากได้นอนดูมันทุกคืน

จะ้หัวเราะหรือร้องไห้กับมันก็ได้

มันคงทำให้การเดินทางอันยาวนานนี้ มีค่ามากขึ้น

บนฟ้า ยังคงมีดาวมากมาย เป็นแสนเป็นล้านดวง

โลกนี้ก็มีคนมากมาย เป็นแสนเป็นล้านคน

การที่ได้พบกับใครซักคน

และได้เค้าคนนั้นเป็นเพื่อนแม้เป็นเพียงช่วงสั้นๆของการเดินทาง

มันอาจจะเป็นซะยิ่งกว่าปฏิหาริย์ของชีวิต

..............

.........

....

..

. 

ช่วงเวลานึงของชีวิต เคยมองดาวดวงนึง

และได้ใช้เวลา ไปกับดาวดวงนั้น

แค่ช่วงสั้นๆ

แม้จะไม่ได้อยู่ใกล้กันมากมาย แต่ก็รู้สึกอุ่นใจ..

ที่อย่างน้อย เราก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

การเดินทางในวันนี้ ไม่มีความสุขเหมือนวันเก่าๆ

มรสุมชีวิตที่เข้ามา ก็เริ่มถาโถมรุนแรงขึ้นทุกวัน

ตอนนี้....

ทำได้แค่ประคองเรือไว้ไม่ให้มันจม

มันคงยากที่จะมัวมามองหาดาวดวงต่อไป

ในเวิ้งน้ำอันกว้างใหญ่

การพยายามพายเรือเคียงคู่ไปกับเพื่อนเราได้ตลอดเวลา คงเป็นไปได้น้อย

รู้สึกตัวอีกที พอเราได้อยู่ในสถานที่ที่ต่างกันไป..

ทำให้เราไม่รู้เลยว่า อีก ณ แห่งหนึ่งเป็นยังไง

แต่มันไม่เหมือนเดิมอย่างที่รู้สึกได้

ที่มันไม่เหมือนเดิมอาจเพราะ...

เพราะคิดน้อยเกินไป จนบางครั้งอาจถึงขั้นไม่ได้คิด

เพราะไม่พยายามที่จะเข้าใจอะไร

จะเรียกว่าตอนนี้ พูดไม่รู้เรื่องแล้วก็ได้น่ะเนอะ (แหะๆ)

แย่จิงๆที่เป็นคนแบบนี้

ความรู้สึก กับการกระทำของตัวเองมันขัดแย้งกันซะทุกครั้งน่ะ

บ้าจริงๆ

ครั้งนึงเคยรู้สึกว่า ตัวเองโชคดีที่สุด

จนถึงขั้นชีวิตนี้ไม่ต้องไขว่คว้าอะไรมากแล้ว

ไม่ต้องพยายามมากมาย แค่ทำตามหน้าที่ให้ดีที่สุด

ทำตามความฝันตัวเอง..... ก็พอแล้ว

โลกที่เปลี่ยนไป ถ้าอยากที่จะทำให้มันคงอยู่

คงต้องยอมรับ และเข้าใจมัน

จงยอมรับการเปลี่ยนแปลง และ จงอดทน!! 

ในวันนี้

เราคงไม่ได้เดินทางไปพร้อมกันได้อย่างเมื่อก่อน

แต่ก็ยังหวังว่า

เราจะยังเดินทางไปด้วยกันได้แม้ระยะห่างจะเปลี่ยนไปบ้าง